ديگر در خوبى آن ترديد مىكند ، بلكه يك نفر در يك موقع يك عملى را خوب تشخيص مىدهد در حالى كه در موقع ديگر آن را بد و منكر شناخته بود . قضاوت ما راجع به اعمال و رفتار ديگران با قضاوتى كه در كردار و روش خود و كسان خود مىنماييم يكسان نيست . در اينجاست كه به يك نكته از نكات و حكمتى از حكم بعث رسول و انزال كتب بر مىخوريم و كمال احتياج جامعه انسانيت را به معلمين الهى و راهبران آسمانى كه در روشنايى وحى و الهام مصالح و مفاسد هر چيزى را مىبينند و منكر را از معروف جدا مىكنند احساس مىكنيم و مىفهميم كه همانطور كه چشم ظاهر انسان در رؤيت اجسام و ديدن مبصرات به كمك يك نور خارجى مانند نور چراغ يا نور آفتاب محتاج است ، چشم باطن يعنى عقل و هوش هم در درك مصالح و مفاسد بسيارى از امور به يك نور و روشنايى خارجى احتياج دارد . و اينجاست كه به درجه تأثير دعوت پيغمبران عليهم‌السّلام در اصلاح امور و نشان دادن مصالح و مفاسد اعمال و كارها و تميز حق از باطل آشنا مىشويم . در حالى كه قوانين و آداب و مقرراتى كه ساخته فكر ناقص بشر است هرگز اين نتيجه را نخواهند داشت . مراجعه به احكام و تعاليم دين مقدس اسلام و تكاليف واجب ، حرام ، مكروه و مستحب و خلاصه همه وظايفى كه براى يك نفر مسلمان معين شده ما را از تقديم هر توضيحى در اين خصوص بىنياز مىسازد ، زيرا هر باانصافى پس از دقت در تعاليم اسلامى شهادت مىدهد كه ميزان تشخيص معروف از منكر و حق از باطل ، فقط دين اسلام است كه به تمام نيكىها امر